Where lifestyle meets finance
Laura Vink Selfie
Ondernemen | Interview | Inspiratie

Een interview met de inspirerende ondernemer Laura Vink

Inspirerende ondernemers: wij zijn er gek op! Toen we fotograaf Laura Vink online tegenkwamen, wilden we haar maar al te graag interviewen. Deze 29-jarige dame werkt al vijf jaar fulltime als succesvol fotograaf, heeft haar eigen foto-academie en heeft al twee boeken op haar naam staan. Wow, daar willen wij meer van weten! Nathalie stelde Laura een aantal vragen. Lees je mee?

Waar komt je passie voor fotografie vandaan?

Het begon met reisfotografie, ik wilde mooie momenten vastleggen van de dingen die ik meemaak. Omdat je daar lastig je geld mee kan verdienen, heb ik me toen gespecialiseerd in frisse en kleurrijke kinderfotografie op locatie. In 2012, op mijn 25ste verjaardag, kwam daar Vink Academy bij. Op mijn website geef ik fotografielessen en inspiratie voor iedereen die graag mooiere foto's wilt maken.

Hoe ben je ondernemer geworden?

Ik heb gestudeerd voor bewegingswetenschapper, met als studierichting psychomotorische therapie. Fotografie begon dus als een hobby, maar al snel werd ik geboekt voor het fotograferen van kinderen. Ik besloot mijn eigen bedrijf in kinderfotografie te starten, maar daar was ik toen dus niet fulltime mee bezig. Mijn plan was nog altijd om aan de slag te gaan als bewegingstherapeut. Daar studeerde ik tenslotte voor.

Hoe heb je de stap genomen om écht voor het ondernemerschap te gaan?

Ik heb werkervaring opgedaan als psychomotorisch therapeut (bewegingstherapeut) in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Op een gegeven moment mocht ik iemand vervangen die met zwangerschapsverlof ging. Toen de collega terug kwam maar minder ging werken, verwachtte ik dat ik voor die uren wel mocht blijven. Maar helaas werd er bezuinigd en was daar geen baan voor mij. Toen dacht ik: oké, ik kan nu opnieuw solliciteren, maar hoe groot is de kans dat ik aan de bak kom? Misschien moet ik mij storten op mijn werk als fotogaaf. Onder het mom 'Ik kan altijd nog solliciteren' ging ik toen fulltime voor de fotografie.

Hoe reageerde jouw omgeving op je plannen?

In het begin vonden mijn ouders het bijvoorbeeld wel spannend. Ik heb natuurlijk een studie gedaan in een hele andere richting. Op 1 augustus 2011 ben ik officieel fulltime ondernemer geworden. Inmiddels draai ik dus al 5 jaar mee. Het is de beste keuze geweest. Mijn ouders zijn heel trots.

Is je studie nu voor niets geweest?

Nee, mijn studie is niet helemaal voor niets geweest. Elementen die ik daar geleerd heb gebruik ik ook voor mijn werk als fotograaf. Als therapeut heb ik bijvoorbeeld geleerd hoe je kinderen op een bepaalde manier kan aansturen. Maar het is niet zo dat ik nu als bewegingswetenschapper of psychomotorisch therapeut aan de bak zou komen als ik dat zou willen. Daarvoor heb ik te weinig ervaring en is mijn kennis niet meer up to date.

Wat vind jij het allerleukste aan ondernemen?

Het klinkt misschien cliché, maar ik moet toch echt zeggen: de vrijheid. En daarmee bedoel ik de vrijheid om te beslissen wat je gaat doen en wanneer je wat gaat doen. Mijn vader is ambtenaar en mijn moeder werkt in het ziekenhuis. Het staat me nog zo bij dat ze, toen ik klein was, altijd echt een half jaar van tevoren hun vakantiedagen moesten doorgeven. En dan moest dat door hun werkgevers worden goedgekeurd. Dat vind ik maar niks. Ik wil op vakantie kunnen wanneer ik dat wil. Nog steeds vind ik het niet fijn om mezelf vast te leggen voor bijvoorbeeld 6 maanden. Soms ontkom je er natuurlijk niet aan, bijvoorbeeld toen ik nog bruidsfotografie deed. Maar over het algemeen probeer ik zo min mogelijk heel ver vooruit te plannen. Ik denk ook dat ik nooit meer voor een baas zou kunnen werken.

Welk onderdeel van ondernemerschap is minder leuk?

Dat je eigenlijk ALTIJD aan het werk bent. Ook als je niet werkt, ben je er in je achterhoofd mee bezig. Ik weet ook dat dit een van mijn valkuilen is. En als je dat weet, kun je daar iets mee doen. Zo heb ik op een gegeven momenten een aantal maatregelen getroffen die me helpen om niet altijd aan het werk te zijn.

Vertel, wat heb je gedaan?

Zo heb ik op mijn telefoon geen zakelijke email. Ik weet zelfs het wachtwoord van mijn zakelijke mailbox niet. Toen ik vorig jaar op reis ging heb ik mijn vriend gevraagd om mijn wachtwoord te veranderen, zodat ik tijdens onze vakantie niet in de verleiding zou komen om mijn werkmail te checken, bijvoorbeeld als je plots even wifi hebt. En dat werkte zo goed, dat ik dat nu ook in de weekenden of op doordeweekse dagen doe. Zo heb ik ook echt even vrij. Het is heel goed voor mijn productiviteit en het geeft me echt rust.

Het is belangrijk dat je echt gelooft in wat je doet. Dat heb je nodig. Ik geloof ook altijd in de dingen die ik doe. Dat is niet arrogant, maar als ik dat niet zou doen, hoe moeten anderen er dan in geloven?

Dat brengt me gelijk op de volgende vraag: hoe bewaak jij de balans tussen werk en privé?

Ik werk tegenwoordig thuis, dat heeft als voordeel dat mijn wekker pas om 08:00 uur afgaat en ik in de middag lekker kan wandelen met de hond. Het nadeel is dat werk en privé soms lastiger te scheiden zijn, je zit toch heel de dag gewoon thuis natuurlijk.

Ik heb ooit een kantoor gehad. Een klaslokaal in een oude basisschool, op 5 minuten lopen van mijn huis. Toen ging ik dus echt naar mijn werk elke dag. Omdat ik een fysieke plek had, kon ik het iets beter scheiden. Ik vind de balans iets makkelijker te realiseren als je buiten de deur werkt. Maar, zoals gezegd, helpt het wel om geen Facebook, zakelijke mail of Twitter op mijn telefoon te hebben. Als ik dan bijvoorbeeld naar vrienden ga, kan ik daar ook echt mijn volledige aandacht aan geven. Dat vind ik belangrijk.

Ook heb ik bijvoorbeeld een echte wekker gekocht zodat ik de wekker-functie op mijn mobiel niet hoef te gebruiken. Mijn telefoon ligt dus niet meer naast mijn bed. Ik leg mezelf eigenlijk barrières op, zodat ik die balans beter kan bewaken.

Op je website geef je aan dat je niet meer te boeken bent voor fotosessies. Naast de fotografie die je zelf doet heb je ook nog eens je eigen foto-academie. Hoe stel jij prioriteiten in je werk?

Ik vind het lastig om te kiezen, ik wil veel. Aan het begin van het jaar maak ik altijd een planning. Dan ga ik met een vriendin in een hutje op de hei zitten  – vorig jaar zaten we letterlijk vast in Drenthe omdat we door het ijzel op de weg niet naar huis konden – en dan maken we allebei een planning voor het aankomende jaar. De post-it’s en ideeën vliegen dan in het rond.

Aan het einde van het jaar kijk ik terug. En dan is het nooit zo dat alles wat ik gepland heb ook daadwerkelijk gedaan is hoor. Maar dat geeft niet. Eén van de dingen die me wel opvallen is dat dingen altijd ongeveer twee keer zoveel tijd kosten in de werkelijkheid, dan dat je van te voren plant. Dat is iets waar ik me in blijf vergissen. 

boek-reisfotografie-cover-schuin-bureaub

Waar ben je nu mee bezig?

Mijn laatste boek Reisfotografie is in mei uitgekomen. Om deze klus te klaren heb ik me letterlijk afgesloten zodat ik 100% focus had. Nu is de drukte rondom het boek wel een beetje voorbij en mag ik een nieuw project starten. Een blanke canvas. Ik moet wel een soort drempel over om mezelf weer toe te leggen aan een groot project. Als ik zo’n groot project heb afgerond, moet ik ook echt altijd weer even opladen. De dag nadat mijn boek Reisfotografie naar de drukker was, ging ik met mijn vriend op vakantie naar Gambia. De eerste drie dagen heb ik niets meer gedaan dan slapen op een bedje op het strand of bij het zwembad. Ik moest echt even bijkomen. Rond de vierde dag kreeg ik weer allemaal nieuwe ideeën en aan het einde van de week kon ik het zelfs niet laten om alvast een nieuwe blog uit te werken op mijn laptop.

Heb je echt een plan voor je onderneming voor de komende, laten we zeggen vijf jaar?

Over vijf jaar? Ik heb geen idee. Ik vind het belangrijk om te doen wat ik leuk vind. En als ik terugdenk, dan had ik vijf jaar geleden ook hele andere ideeën dan dat ik nu heb. Ik werk dus niet met een meerjarenplan. Dat past niet bij mij.

Welke tip zou jij mensen willen meegeven die ook willen ondernemen?

Dat het belangrijk is dat je echt gelooft in wat je doet. Dat heb je nodig. Ik geloof ook altijd in de dingen die ik doe. Dat is niet arrogant, maar als ik dat niet zou doen, hoe moeten anderen er dan in geloven? En soms moet je gewoon iets uitproberen en kom je erachter dat iets niet slaagt, dat zie ik niet als falen, maar daar leer je van. Dat hoort er soms ook bij.

Mijn ervaring is ook dat het mogelijk is om op jonge leeftijd te beginnen met ondernemen. Zelf was ik ook best jong en dat heeft zeker zijn voordelen. Ik was bijvoorbeeld nog niet gewend aan een hoog inkomen van een werkgever. Ik had ook niet zoveel financiële lasten. Dat gaf wat speelruimte. Op jonge leeftijd beginnen met ondernemen is dus iets wat ik, indien mogelijk, zeker zou aanraden. Als je al aan het werk bent en je wilt gaan ondernemen dan zou ik het opbouwen. Dus eerst parttime erbij blijven werken om er uiteindelijk wel fulltime voor te gaan.

Bekijk hier de website van Laura's Vink Academy en lees hier meer over haar prachtige boek.

Reageer