Where lifestyle meets finance
Shoot Nelly 18
Moederschap | Werken

Van carrièretijger naar thuisblijfmoeder

Nelly de Brito dos Prazeres Pires (32) leerde het belang van financiële onafhankelijkheid al op jonge leeftijd van haar moeder. Maar na flinke bezuinigingen in de culturele sector belandde ze vlak na de geboorte van haar zoon Boaz (4) noodgedwongen thuis. Van workaholic naar het thuismoederschap – dat was flink wennen. Inmiddels werkt ze weer fulltime. Hoe heeft deze supermom de balans gevonden tussen een carrière en het alleenstaand ouderschap?

Van carrièretijger naar thuisblijfmoeder – waarom deze omslag?

“Ik werkte als medewerker publiciteit & externe betrekkingen bij O.T. Theater en Opera O.T. in Rotterdam. Dat was mijn droombaan en ik was ontzettend ambitieus. Ik vond het dan ook helemaal niet erg om non-stop aan het werk te zijn, vaak maakte ik werkweken van 60 á 70 uur. Toen ik ongepland zwanger raakte, veranderde dit niets aan mijn werklust. Ik zie mezelf nog hoogzwanger 14 uur op mijn voeten staan tijdens een zomerfestival. Het is misschien ook niet gek dat ik met een burn-out mijn zwangerschapsverlof inging. Drie maanden na de geboorte van mijn zoontje moest het gezelschap door bezuinigingen in de culturele sector stoppen. Als dit niet gebeurd was, dan was ik na 12 weken verlof gewoon weer gaan werken. Maar nu werd het vanuit mijn bevallingsverlof de WW in.” 

Na een jaar thuis ging het toch kriebelen en ging je op zoek naar een nieuwe baan. Waarom was dat?

“Ik merkte dat mijn concentratievermogen verslechterde hoe langer ik thuis was. Je moet je voorstellen, soms zag ik dagenlang alleen mijn baby. Ik miste gesprekken met volwassen mensen en wat hersengymnastiek! Ook voelde ik een druk; hoe langer je niet werkt, des te lastiger het is om weer terug te keren op de arbeidsmarkt. Door het gat in je cv, maar ook omdat je het zelf spannend vindt om aan de slag te gaan. Je bent er dan zo ontzettend uit, zeg maar dag tegen je zakelijke netwerk!

Thuis moederen was bovendien ook niet bepaald stress-loos, want ik stond er helemaal alleen voor. Zijn vader woont in Amerika en we hebben geen co-ouderschapsregeling. Een week na de bevalling stond ik zelf al de supermarkt om boodschappen te halen. Ook was het op financieel vlak een flinke omschakeling. Ik ging van 75 % naar 70% van mijn laatstverdiende inkomen en daarna moesten we van een minimumuitkering rondkomen. Mijn leven was compleet veranderd: at ik vroeger bijna dagelijks buiten de deur, nu was het mijn doel om de goedkoopste luiers te scoren. Toch heb ik ook erg genoten van mijn tijd met Boaz. Ik heb niets gemist van zijn ontwikkeling zoals de eerste stapjes, zijn eerste woordjes.”

Waarom vind je het belangrijk om te werken als moeder?

“Ik wil mijn zoon meegeven dat je moet werken voor je geld. Tenminste als je daartoe in staat bent. Misschien is dat wel anders als je een traditioneel gezin met twee ouders bent, nu ben ik Boaz zijn enige voorbeeld. Maar ik vind het wel belangrijk dat hij weet dat een salaris niet hetgeen is wat je uiteindelijk gelukkig maakt. En dat je op werkgebied vooral moet doen waar je blij van wordt.”

“Hoe langer je thuis zit, des te lastiger het is om weer terug te keren op de arbeidsmarkt. Zeg maar dag tegen je zakelijke netwerk!”

  

Hoe zorgde je dat jullie samen konden rondkomen van een minimuminkomen?

“Door simpele en leuke dingen te doen die weinig geld kosten. We gingen wandelen, samen tekenen thuis, naar de kinderboerderij of bibliotheek. Ook heb ik veel van de babyuitzet gekregen of tweedehands aangeschaft. Lekker belangrijk waar je kind op wordt verschoond, toch?”

Hoe ziet jouw week eruit?

“Ik werk nu vijf dagen per week op de afdeling marketing & programmering bij Theater Zuidplein – en richt mij op de voorstellingen voor jeugd en jongeren. Op maandag, woensdag en vrijdag maak ik lange dagen en gaat Boaz naar de BSO. Op dinsdag en donderdag ben ik na schooltijd bij hem. Op de BSO krijgt hij ook avondeten, echt een uitkomst. Dan heb ik ’s avond meer tijd met hem. Soms moet ik ook ’s avonds of in het weekend werken en dan gaat Boaz naar mijn ouders, mijn zus of mijn beste vriend. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon zich ook thuis en veilig voelt bij mijn familie. Stel dat ik ineens ziek word, dan wil ik niet dat hij dan pas voor het eerst uit logeren gaat. Anders wordt zijn wereld heel klein. Zoals een oud Afrikaans gezegde luidt: it takes a village to raise a child!

Hoe zou jij jezelf omschrijven als moeder?

“Ik ben een heel flexibele moeder. Sinds dat Boaz een baby is, neem ik hem overal mee naar toe. Soms krijg ik weleens veroordelende blikken als we ’s avonds vanuit mijn ouders in de tram naar huis zitten om en hij slapend op mijn schoot ligt om 22.00 uur. Ik denk dat dit ook een cultureel dingetje is.”

In mijn opvoeding staat Boaz als ontwikkeling als individu centraal. Aandacht geven, luisteren en begrip hebben. Ik vind het belangrijk om met hem in gesprek te gaan en zijn mening te horen. Daarbij is de ruimte en veiligheid erg belangrijk zodat hij zich vrij voelt om eerlijk te zeggen wat hij bijvoorbeeld van mij vindt. Of van bepaalde regels in huis. Ik kan namelijk ook veel van hem leren. Er zijn wel duidelijke grenzen. Ik let er goed op dat er ruimte voor verwondering en fantasie is. Dat allemaal zodat Boaz een gelukkig, krachtig, open minded en compassievol mens wordt.”

Neem je naast het werk en de zorg over je zoon ook genoeg tijd voor jezelf?

“Doordat ik veel in de avonduren en in het weekend werk, bouw ik veel overuren op. Soms stop ik om 14.00 uur met werken en dan ga ik lekker even naar de bioscoop. Of een kopje koffiedrinken of wijntjes met vrienden. Maar ik vind mijn ontspanning net zo goed met Boaz erbij. Van samen voetballen in het park tot een terrasje pakken. Ook bezoeken we vaak jeugdtheatervoorstellingen. En daarnaast zorg ik bewust voor een ontspannen leven. Ik hoef van mezelf niet alle perfect te doen. Dat scheelt veel stress en kopzorgen kan ik je vertellen! Zo aten we vorige week door lange werkdagen twee avonden achter elkaar patatjes. So what? Zolang je elke dag maar voldoende liefde, zorg en aandacht in je kind stopt.” 

Hoe was jouw financiële opvoeding?

“Ik kom uit een gewoon arbeidersgezin met vijf kinderen. We hadden het niet breed, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets tekortkwam. Al kreeg ik dan niet de nieuwste LA Gears of een CARS-tuinbroek. Van huis uit heb ik meegekregen dat je zelf je centen moet verdienen, dus ik had al jong een bijbaantje. Wat ik verder van mijn moeder leerde was bezuinigen en overzicht houden over je financiën. Ik haal nog steeds mijn groente en fruit dinsdagmiddag op de markt, omdat het dan goedkoper is. Ook staat mijn voorraadkast vol was- en schoonmaakmiddelen die ik insla tijdens aanbiedingen. Mijn moeder hield thuis de financiële administratie bij, ouderwets op een notitieblok maakte ze lijstjes van de uitgaven gas, water, licht, verzekeringen. Mijn vader was meer een levensgenieter met als motto ‘sparen, je moet ook genieten, misschien ben je er morgen niet meer’. 

Ben je een big spender of denk je na over al je uitgaven?

“Als ik geld uitgeef, ga ik voor kwaliteit. Zo wil ik dat Boaz gezond en gevarieerd eet. En voor zijn nieuwe BSO betaal ik meer dan het dubbele dan waar hij eerst naar toe ging. Maar het is een gebouw met voldoende speelruimte, er wordt met enkel verse ingrediënten gekookt en er wordt een kwalitatief en divers programma aangeboden. Op het gebied van speelgoed kies ik altijd voor uitbreidspeelgoed, zoals Kapla en Lego, dat langer interessant is voor een kind. Maar dat haal ik net zo goed van Marktplaats af als dat ik het nieuw in de winkel koop. Ik ben in oktober gestopt met roken, voor mijn gezondheid, maar ook om geld te besparen. Met als doel een grote reis maken samen met Boaz.”

Wat wil je jouw zoontje meegeven over geld? 

“Sparen! Ik spaar zelf de kinderbijslag op mijn eigen spaarrekening voor hem, maar ik wil binnenkort een speciale spaarrekening openen waarbij er geld vrijkomt als hij 18 is, zodat hij zijn rijbewijs kan halen en studeren. Boaz spaart zijn verjaardagsgeld in een eigen spaarpot. Als hij vijf jaar is, wil ik hem een 1 euro zakgeld per week gaan geven. Laatst heeft hij 20 euro uit zijn spaarpot gehaald en gingen we samen wat uitzoeken bij de speelgoedwinkel. Als hij dan aankomt met iets van 50 euro, dan leg ik hem uit dat dit niet kan. Maar als hij graag iets wil, waar ik een euro voor moet bijbetalen doe ik dat natuurlijk wel. Een tijdje geleden was hij helemaal overstuur, want hij zag in mijn portemonnee geen contant geld zitten. Hij wilde mij al de hele inhoud van zijn spaarpot doneren, toen heb ik hem gerustgesteld en uitgelegd wat elektronisch geld is.’


Foto: Prisca Visser   

Reageer